Kuru Kekik Buzdolabında Saklanır mı? Kayseri’nin Soğuk Akşamlarında Başlayan Bir Hikâye
“Kuru kekik buzdolabında saklanir mi” hakkında araştırma yapanlar için hazırlanan bu içerikte önemli noktalara değineceğiz.
Bir kavanozun içindeki geçmiş
Kayseri’de akşamlar her zaman biraz daha erken çöker. Güneş, Erciyes’in arkasına saklanırken mutfakta kalan son ışık da yavaş yavaş çekilir. Ben o akşam, annemin mutfağında tek başıma kalmıştım. Elimde küçük bir cam kavanoz vardı. İçinde kuru kekik… Kokusu kapağın arasından bile sızıyordu. O koku beni bir anda çocukluğuma götürdü.
Annemi izlerdim küçükken. Etli yemeklerin üstüne bir tutam kekik serperken yüzünde hep aynı ifade olurdu: “Eksik bir şey kalmasın” der gibi. O zamanlar anlamazdım. Sadece kokuyu severdim. Şimdi ise o koku bana eksik kalan şeyleri hatırlatıyor.
O gün mutfakta durup kavanoza baktığımda içimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Çünkü aklımda tek bir soru dönüp duruyordu: Kuru kekik buzdolabında saklanır mı?
Bunu düşünmem bile saçma geliyordu. Ama bazen insanın hayatı küçük sorulara sıkışır. Büyük acılar değil, küçük kararsızlıklar insanı daha çok yorar.
Bir sorunun içinde kaybolmak
O gün aslında hiçbir şey yapmam gerekiyordu. Sadece oturup ders çalışacaktım. Ama mutfakta o kavanozu görünce her şey dağıldı.
Kuru kekik… Normalde dolapta, rafta, karanlık bir yerde durmalıydı. Bunu biliyordum. Ama yine de içimde bir ses “ya buzdolabı daha güvenliyse?” diye fısıldıyordu. Sanki kekik bile korunmak istiyormuş gibi.
Telefonumu elime aldım, arama çubuğuna yazdım:
“Kuru kekik buzdolabında saklanır mı?”
Parmağım ekrana basmadan önce durdum. Kendime güldüm. 25 yaşında bir insanın akşam vakti düşündüğü şeye bak. Ama yine de baktım.
Cevaplar çok netti aslında: serin, kuru, ışık almayan yerde saklanmalıydı. Buzdolabı nemliydi. Nem, kekiğin kokusunu öldürürdü.
Ama o an mantık bana yetmedi. Çünkü ben aslında kekik hakkında düşünmüyordum. Ben başka bir şeyi düşünüyordum: Bozulmaktan korkmayı.
Kayseri’de bir mutfak ve içimdeki sessizlik
Pencereyi açtım. Dışarıdan soğuk hava içeri doldu. Kayseri’nin soğuğu insanın içini de temizler derler. Ama benim içim o akşam temizlenmiyordu.
Mutfakta annemin eski çaydanlığı duruyordu. Yanında sararmış bir örtü… Her şey yerli yerindeydi ama ben yerimde değildim.
Kekik kavanozunu elime alıp tekrar baktım. Sanki içinde sadece bir baharat yoktu. İçinde annemin yemekleri, çocukluğum, okuldan dönüşlerim, yorgun günlerim vardı.
Ve ben o an şunu fark ettim: Bazı sorular gerçekten cevap aramak için değil, insanın içindeki boşluğu anlaması için sorulur.
“Kuru kekik buzdolabında saklanır mı?” sorusu da onlardan biriydi.
Geçmişin kokusu
Bir gün önce annemle telefonda konuşmuştuk. Sesinde yorgun ama alışık olduğum bir sıcaklık vardı. Bana “Yemek yapıyor musun?” diye sormuştu.
Yapıyordum aslında. Ama onun yaptığı gibi değil. Onun yemeklerinde bir şey vardı; ölçü değil, his.
Kekik o hissin parçasıydı. Etin üstüne serpilmiş bir hatıra gibi.
O akşam mutfakta dururken birden annemin sesi kulağımda yankılandı: “Kekiği fazla koyma, kokusu kaçar.”
Belki de bu yüzden bu kadar düşündüm. Çünkü kaybolmasını istemediğim şeyler vardı. Sadece baharat değil, anılar da.
Ve insan anılarını korumak için bazen en saçma soruları bile ciddiye alıyor.
Buzdolabı: Güven mi, yanlış bir alışkanlık mı?
Buzdolabını açtım. İçeriden gelen soğuk hava yüzüme vurdu. Işık sarıydı, hafif titrek.
Elimdeki kavanozu bir an için içeri koymayı düşündüm.
Sanki buzdolabı her şeyi koruyabilirmiş gibi… Sütü, sebzeleri, yarım kalmış yemekleri… O zaman kekiği de korur sanmıştım.
Ama sonra durdum.
İçimde garip bir his vardı. Buzdolabı bana güven gibi geliyordu ama aynı zamanda yanlış bir alışkanlık gibi.
Hayatımın birçok şeyini de oraya koymuş gibi hissettim: ertelediğim kararlar, söyleyemediğim sözler, içimde sakladığım kırgınlıklar…
Belki de bu yüzden kuru kekiği oraya koymak istemedim. Çünkü bazı şeyler soğukta değil, doğru yerde korunmalıydı.
Küçük bir kararın ağırlığı
Kavanozu tekrar rafa koydum. Mutfaktaki ışık biraz daha solmuştu. Ama içimde küçük bir şey değişmişti.
Bu değişim büyük bir rahatlama değildi. Daha çok sessiz bir kabul gibiydi.
“Kuru kekik buzdolabında saklanır mı?” sorusunun cevabı aslında netti. Ama benim için mesele cevap değildi.
Ben o an şunu anladım: Hayat bazen doğru saklama yöntemini bulmak değil, yanlış yere koyduğun şeyleri fark etmektir.
Kekik rafta kaldı. Buzdolabına girmedi.
Ama ben sanki içimdeki bir şeyi buzdolabından çıkarmış gibi hissettim.
Geceyle konuşmak
O gece Kayseri’nin sokakları sessizdi. Pencereyi kapattım ama dışarıdaki soğuk içimde kaldı.
Yatağıma uzandım. Günlüğümü açtım. Yazmaya başladım.
“Bugün kuru kekik hakkında düşündüm,” diye yazdım önce.
Sonra durdum. Gülümsedim.
Ne kadar saçma görünüyordu ama aslında çok gerçekti.
Çünkü o soru beni anneme götürmüştü. Çocukluğuma, mutfağın sıcaklığına, kaybetmekten korktuğum şeylere…
Ve ben o satırların arasında kendimi buldum.
Eksik kalan hiçbir şey gerçekten eksik mi?
Günlüğün sayfaları arasında dolaşırken bir şey fark ettim. Ben aslında hiçbir şeyi tam olarak kaybetmemiştim.
Sadece bazı şeyleri yanlış yerlerde arıyordum.
Kuru kekik buzdolabında saklanır mı sorusu bile bana bunu göstermişti.
Belki de hayatın bazı cevapları teknik değil, duygusaldı.
Belki kekik rafta kalmalıydı. Çünkü onun yeri orasıydı.
Tıpkı bazı anıların kalpte kalması gibi.
Sabaha kalan koku
Sabah uyandığımda mutfaktan hafif bir koku geldi. Kekik kokusu…
Bir an için gözlerimi kapattım. Annemi düşündüm. Kayseri’nin sabah ışığını düşündüm. Ve içimde garip bir huzur vardı.
Sorunun cevabı artık önemli değildi.
“Kuru kekik buzdolabında saklanır mı?” sorusu yerini başka bir şeye bırakmıştı: İnsan, gerçekten neyi nerede saklamalıydı?
Ve ben o sabah bunu tam olarak bilmiyordum ama hissetmeye başlamıştım.
Bazı şeyler rafta kalmalıydı. Bazı duygular içimizde. Bazı kokular ise asla kaybolmamalıydı.
“Kuru kekik buzdolabında saklanir mi” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Tekisimalat ailesi olarak her zaman yanınızdayız!